19 Mayıs 2015 Salı

ANNE OLDUM BEN...

                                                                                                        21 Nisan 2015 

Anne olduğum ilk anlar...
Hayatımın dönüm noktası...
Duygularım ve hormonlarım alt üst olmuş durumda...
Kucağıma küçücük ve ağlayan bir bebek verdiler.
Ağlayan bir bebek nasıl sakinleştirilirdi ki? 
Ben kucağımda ağlayan bebekleri hep annelerine vermiştim oysa ki...
Hemşireler de öyle yaptılar getirip kucağıma verdiler. Sustu bebeğim, sakinleşti...
Annesine geldiğini anlamıştı sanırım. Ben de kalbimin üzerine yatırdım O'nu.
Nasılsa 9 ay boyunca duyduğu en yakın ses buydu.
Allah'ım bana ait, kanımdan canımdan bir bebek. Ve benimmmm
Başkasında ağlayan bu bebek bende susacak,
Her seferinde dönüp dolaşıp benim kucağıma gelecek smile ifade simgesi
Evet bu harika bir duygu...
Baktıkça bakasım geliyordu.
Ama O daha yumuk yumuk gözlerini açamıyordu bile.
Acaba gözleri ne renk? Acaba sesi nasıl?
Bir saat öncemle bir saat sonram...
Her şey değişmişti artık. Hayat önceliklerim, sorumluluklarım...
Ama güzelmiş... Kucağında bir bebek olması güzelmiş...
Bana annelik duygusunu yaşattığı için öncelikle minik oğlum Kerem'e, her zaman yanımda olan, sevgisini ve desteğini esirgemeyen, elim ayağım olan eşime ve beni bu dünyaya getirip bu hayata hazırlayan, yeni anne olduğum bu günlerde de anne olmama yardım eden canım anneme çok teşekkür ederim.
İyi ki annemin kızıyım. İyi ki böyle bir eşe ve bu hayata sahibim ve iyi ki Keremimiz var...
Anne olmak zor işmiş...
Derlerdi de abartıyorlar derdim. En basiti uykusuz kalmakmış meğer...
Dilerim ki Allah bu duyguyu yaşamak isteyen herkese yaşatsın...



Blogdan bu kadar uzun ayrı kalmamın nedeni buydu işte. Hayatım değişirken buna ayak uydurmak pek de kolay olmuyor. Daha kırkım bile çıkmadı lohusayım ben :))

1 yorum:

  1. Çok tebrik ederim Yasemin,biraz uzak kalınca kaçırmışım bu güzel haberi,sağlıkla anneli babalı büyüsün yavrun inşallah

    YanıtlaSil

Buradan yorumunuzu bırakabilirsiniz...